... حتی اگر نباشی می آفرینمت! چونان که التهاب بیابان سراب را
در حسرت انتهای هزار و یک راه نرفته ، سیاه شد دریای سرخ من از "داغ" . شقایقی شده ام در باغ ... ! « پریا »
سکوت یک تــــرانه ام که بـی بهـــانه مانده ام شبیه موج ، سر به زیر ، در این کرانه مانده ام نه در پـنــاه ساحـلــی ، نه در هــوای مـنــزلی فـقــط به حرمت دلت...چــه عاشقانه مانده ام « پریا » پ.ن :اینو تو یه وبلاگ خوندم.البته خط اولش رو به میل خودم عوض کردم.(با تشکر و پوزش از نویسنده اش) خدایا !
من سوره ای به نام " عشق " در قرآن قلبم دارم ، این پست تا اطلاع ثانوی جهت در آمدن وبلاگ از حال و هوای سال نو می باشد ولی ارزش های دیگری هم دارد. ای سرو ناز حسن که خــوش می روی به نـــاز
مجنون تر از لیلــی ، شیرین تر از فــرهاد
ای عـشــق از آتـش اصــل و نسب داری
از تــیــــره ی دودی ، از دودمـــان بــــــاد
آب از تو طوفان شد ، خاک از تو خاکستر
از بـــوی تــــو آتش در جـــان بـــاد افـتــاد
هر قصر بی شیــریـن چون بیستـون ویران
هر کوه بی فـرهاد ، کاهی به دست بـاد
هفتــاد پشت مــا از نســل غــــم بـودنــد
ارث پـــــدر مـــــا را انـــــدوه مـــــــادر زاد
از خـــاک مـــا در بـــاد بـــوی تـــو می آید
تنــهــا تــو می مانی... ما می رویم از یاد
چه اسفندها دود کردیم!
برای تو ای روز اردیبهشتی
که گفتند: این روزها میرسی
از همین راه...
امروز سالروز تولد دکتر قیصر امین پور ، یکی از محبوب ترین شاعرای منه.
آشنایی با این شاعر گرانقدر رو مدیون دبیر ادبیات دوم دبیرستانم خانم مرادی هستم که تا آخر دنیا ازش ممنونم.
که اینگونه آغاز میگردد :
و قسم به روزی که قلبت را می شکنند
و جز خدایت مرهمی نخواهی یافت...
عشـاق را به نــاز تــو هر لحـظــه صـــد نـيــاز...
فـــرخـنـــده بــــاد طـلــعـــت خــوبـت که در ازل
بـبـــريــده اند بـــر قـــد ســـروت قــبـــای نــــاز
آن را کـــه بــــوی عـنـبــــر زلــف تـــــو آرزوسـت
چون عـــود گـــو بر آتش ســودا بـســوز و سـاز
پــــروانــه را ز شــمــــع بــود ســـــوز دل ولــی
بـی شـمـــع عــــارض تـــو دلــم را بــود گــــداز
صوفی که بی تـــو توبه ز مــی کــرده بود دوش
بشکست عـــهــد چــون در مـيـخـــانه ديد بــاز
از طـعـنــــهء رقـيـب نــگــــردد عــيـــــــار مـــن
چـون زر اگــــر بـــــرنــد مــــرا در دهــــان گـــاز
دل کــــز طـــواف کــعـبـــهء کــويت وقوف يـافت
از شـــوق آن حــريـــم نـــدارد ســــر حــجــــاز
هر دم به خون ديده چه حاجت وضو چو نيست
بــــی طــاق ابـــروی تــــو نـمـــــاز مـــرا جـــواز
چون بــــاده باز بـــر ســـر خــــم رفت کف زنان
حـــــافظ که دوش از لب ســـاقـی شنـيــد راز